از اين رو چنين بر مىآيد كه نسخهء اوّل نسخهء خاصّ مؤلّف بوده كه تا اواخر عمر مطالب خود را بدان ضميمه مىنموده كه در اواسط كار نسخه‌هاى دوم و سوم از روى آن سامان داده شده است ، ولى نكته در خور توجه اين است كه نسخهء سوم با جديد بودن آن دربردارنده پاره‌اى از اضافه‌هاى مؤلّف است كه در نسخهء دوم نيست و دربردارنده اضافه‌هاى بخش امور عامّه نسخهء دوّم مىباشد از اين رو شايد از روى نسخهء حدّ واسط ديگرى تحرير شده باشد . در هر صورت با توجّه به نكات فوق با اساس قرار دادن نسخهء اول تمام اضافه‌هاى وارد در حواشى آن و نسخهء دوم را به متن ضميمه ساختيم و در موارد معدودى كه نسخهء سوم داراى تصحيحاتى بوده و به سياق عبارت مناسب‌تر بود از آن بهره برديم و در انتها با بهره از رسم الخط رايج ، متن را يك دست ساختيم . « 1 » از آن رو كه تمام شرح اين كتاب ناظر بر كشف المراد علامهء حلّى بود در پايان تمام عبارات تجريد شمارهء صفحهء شرح علامه را جهت سهولت مراجعه در پاورقى ذكر نموديم . « 2 » در پايان بر خود لازم مىدانم در آغاز از راهنمايىهاى گرانمايه حضرت آيت اللّه سيّد جعفر مير دامادى ( حفيد مؤلف ) بويژه در ارائه پاره‌اى از اسانيد خطى و تاريخى جهت تدوين مقدّمه تشكّر نموده و سپس از فضلاى

--> ( 1 ) . از اين رو در رسم الخط همزه تصرّف گرديد و از صورت رايج آن‌ها استفاده گرديد - همچون قائم به جاى قائم ، قائل به جاى قايل ، جزئى به جاى جزئى و غيره - و اسم‌هاى مختوم با ها با جمع فارسى « ها » - مثل قافلها به جاى قافله‌ها ، گفتها به جاى گفته‌ها و . . . به صورت امروزين تبديل شد و جهت سهولت در خواندن اسم نيرزى به نيريزى ، صفهانى به اصفهانى تبديل گرديد ، زيرا در پاره‌اى از جاىها كه به خطّ مؤلّف نيز مىباشد پاره‌اى از غلطهاى رسم الخطى - همچو جذوه به جاى جزوه ، هزيان به جاى هذيان - به چشم مىخورد . ( 2 ) . تمام اين ارجاعات بر اساس چاپ اول نسخهء جامعهء مدرّسين قم به تصحيح آية اللّه حسن‌زادهء آملى مىباشد .